روزهء اول ...

همیشه اولین بارها و اولین چیزها به طور مخصوصی در ذهن می ماند، اولین دوست، اولین معلم، اولین مدرسه، اولین کتاب، اولین عشق، .... اولین روزه !

اولین روزه ای که گرفتم تقریبا" در 6 سالگی بود. کلی به مامان خانم سفارش کردم که سحر بیدارم کنه، کنجکاو بودم بدونم اون موقع ِ صبح بیدار شدن چه طوربه، اون موقع دنیا چه شکلیه ... سحر، عطر و بوی خورش آلو اسفناج متوجهم کرد که الان باید بلند بشمو سحری بخورم،حس خوب و خاصی بود، اول فکر کردم اون موقع صبح نمی تونم چیزی بخورم ولی وقتی آقا داداشو دیدم که بدون هیچگونه مشغولیت خاص فکری شروع کرده به خوردن، منم شروع کردم، چندتا قاشق خوردم و رفتم خوابیدم ...  

 ساعت حدود 3 بعدازظهر بود گرسنه م شده بود عجیــــب! به سختی خودمو نگه داشته بودم که به کسی نگم وگرنه باید فاتحه روزه مو می خوندم ... هوا آفتابی و گرم بود، من و آقا داداش نشسته بودیم تو اتاق و آقا داداش  داشت مشق هاشو می نوشت ! ( الان که یاد اون صحنه می افتم خندم می گیره ... آقا داداشو تصور می کنم با این هیکل تنومند و مشق ! )

 همینطوری که داشتم ضعف می رفتم باباخان اومد با مقداری تنقلات که مِن باب عطوفت و مهربانی دو عدد آبنبات چوبی هم به من و آقا داداش سپرد و تاکید کرد بعد از افطار میل شود ! ... امتحانِ سخت شروع شد، ا(لان یاد این فیلمها می افتم که طرف بعد از ترک اعتیادش یهو از غیب براش مواد می رسه و ملتمسانه بهش نگاه می کنه و ...) منم همونطوری داشتم به آبنباته نگاه می کردم، حس می کردم خدا در حالیکه یه لبخند کوچولو و شیطنت آمیز گوشه لبشه داره نگاهم میکنه و منتظره...به قول "ابراهیم گلستان"  نیاز گرد مرا گرفته بود، سنگینی همهء آن را روی اراده خویش می یافتم. بعد نگاه کردم ببینم آقا داداش با آبنبات چیکار می کنه ، می خواستم ببینم اون چطور با این امتحان الهی! دست و پنجه نرم می کنه، اما ... در بهت و ناباوری مشاهده نمودم که آقا داداش آبنبات رو باز کرد و بدون کمترین عذاب وجدان آنرا درسته در دهان مبارک گذاشت و مشغولش شد ! با عصبانیت نگاهش کردم گفتم مگه تو روزه نبودی ؟؟؟ بعد هم عین این دخترای لوس و نُنُر داد زدم : مـــــامــــان حامد روزَشو خووووووورد !!! مامانم خندید، باباخان هم خنده کنان و حوله به دست اومده بود و نگاه می کرد ... آقا داداش هم هیچ به روی مبارک نیاورد و گفت: عیب نداره که، فردا می گیرم! 

 حرصم به همراه اشکم دراومده بود، ولی هر جور بود می خواستم روزمو نگه دارم ، می خواستم موقعی که " ربنا " میگن حسِ خوبِ روزه داشتنو داشته باشم ، همه عشقم دعای ربنای دم اذان بود ( البته الانم هست، مرسی به جناب شجریان) بلند شدم آبنبات، اون بلای جونمو بدم دست بابا، بهش گفتم بعد از افطار بهم برش گردونه، از طرفی هم می خواستم مامان و بابا بفهمن که من به هیچ وجه آبنبات رو نخوردم و نخواهم خورد. اخمهام رفته بود تو هم، داشتم فکر می کردم که تا چند ساعت دیگه باید گرسنه بمونم و همش یه مایع داغ تو دلم وول میخورد. همیشه تو این جور مواقع با یک سرسختی ِ لجوجانه و تخس مواجه میشم که که به طرز عجیبی سرپا نگهم میداره، حالا این شرایطِ بد چه جسمی باشه، چه روحی ... مواقعی که تا سر حد غش و ضعف، مصیبت و ناراحتی پیش میاد و حس می کنم الانه که غش کنم .... غش نمی کنم ! و اعصابم از دست این هوشیاری و سرسختی خرد میشه، اصلا" دوست ندارم شاهد ادامه ماجرا باشم و گاهی مثل " آنشرلی" از خدا میخوام که غش کنم! ولی... این اواخر سر موضوعی کارم به خود زنی و پرت کردن بی مهابای اشیا رسید!! ولی باز تا آخرِ آخرشو با چشمای باز دیدم ... یکی از بچه ها میگفت من نمونه بارز " فلفل نبین چه ریزه ام ! " ( فردا اگر شنیدید که بنده خیلی ناگهانی ترکیده ام... تعجب نکنید، احتمالا" چشم خوردم.) خلاصه... اون روز مفهوم وسوسه رو به معنای واقعی فهمیدم ...

ساعت ... نمی دونم چند بود! ولی خورشید داشت می رفت که غروب کنه، با حاج آقا اومده بودیم تو حیاط ( این حاج آقای ما همان قدر در زندگی ما تاثیر داشته که "پاپا له لو" در زندگیِ گابریل گارسیا مارکز !! )... منتظر مامان اینا بودیم، اون روز افطار همگی خونه خان دایی دعوت بودیم . گرسنگی از سر و کولم داشت بالا می رفت ... نیم ساعت مونده بود به افطار، ولی حس می کردم اون نیم ساعت اصلا" قرار نیست بگذره، بدجوری ضعف کرده بودم، حس می کردم رو هوا معلق موندم . همه اومده بودن تو حیاط منم رو پله ها منتظر نشسته بودم ...

و اون لحظه ای که نباید فرارسید ... دیگه نمی تونستم تحمل کنم، فکر می کردم الان می میرم، بلند شدم رفتم سمت خونه، درو باز کردم بدو بدو رفتم تو آشپزخونه، همش مواظب بودم کسی منو نبینه، همه چی از یادم رفته بود حتی حس خوبه "ربنا" ... رفتم سمت ظرف نون ... یه چنگ زدم توش، هرچی که اومد تو دستمو بدون معطلی چپوندم تو دهنم و سریع در رفتم ...! به هر زوری بود خوردمش و اومدم تو حیاط ...... . باز دوباره تو حیاط بودم که ... خب لازم به ذکر هست که بخاطر اینکه اون لقمه نون خیلی چسبیده بود ... یکبار دیگر آن حمله ضربتی به ظرف نان تکرار شد و این روزهء بیچارهء من بود که با ضرباتی مهلک از پا درآمد ! البته این رفت و آمدهای مشکوک که بعد از هر کدامشان رنگ به رخ اینجانب می ریخت! باعث شک پسر دایی ما هم شد در آن گیر و دار ...

خوشبختانه وقتی به منزل دایی رفتیم ربنا را گفته بودند و من کمتر دچار عذاب وجدان شدم ! هنوز چند دقیقه به اذان مانده بود، نگاهم به سفره رنگارنگ افطار بود که سرتاسر اتاق پذیرایی رو گرفته بود و به همت همسر با ذوق و هنر دوست دایی بنده بسیار هم اشتها چاق کن بود، ناراحت بودم از اینکه روزه نبودم و همش به فکر این بودم که اینهمه تحملم رو دم آخر به باد دادم و یه نتیجه خوب ازش نگرفتم ...

اذان گفتن ، همه دور سفره نشسته بودیم، من رو به روی حاج آقا بودم، هنوز چیزی نخورده بودیم که حاج آقا گفت : خـــــب! من می خوام به نوه هایی که امروز روزه بودن جایزه بدم... و دستشو دراز کرد و یه اسکناس صد تومنی گرفت جلوم ... می خواستم بگم من روزه نیستم ولی خب خیلی بد میشد ... اسکناسو گرفتم ... حاج آقا هم همینطوری داشت مدح مارو می گفت ... اون اسکناس نماد عذاب وجدان شد... سرزنش، سراسیمه دنبال اندیشه می دوید ...